کفش هایم کو؟

نمیدانم باید تو را درک کنم و همچنان به فعل دوست داشتنت ادامه دهم یا اینکه چشم بر تمام آنچه هست ببندم و برای همیشه تورا نادیده بگیرم.

سخت است...

شاید بهتر این باشد که ما هریک از جاده ای جداگانه برویم.به سوی مقصدی که من گمان میکنم یکیست.در راه حتی اگر دیدمت دیگر شناختنی در کار نیست.من مانند غریبه ای از کنارت رد خواهم شد اما پس از آن حتما سیگاری آتش میزنم و گریه میکنم.حتما شعری میگویم و آهنگی غمگین گوش میدهم.

فکر میکنم برای این فداکاری به اندازه ی کافی بزرگ شده باشم...

هنوز قولی نداده ام و تصمیمی نگرفته ام.این فقط یک راه حل است!

...زنی چنین که منم...