دست از گمان بدار...
گاهی وقت ها به تاریک ترین نقطه میرسیم.به سکوت.به تلخی مطلق.به سرمایی کشنده.سر میگذاریم به شانه ی باد.غم نقطه میگذارد بر خطوط کج و معوج شادی ها،آرزو ها و امیدهایمان.ترس سایه می اندازد روی جسارتمان.میخزیم به گوشه ای.گرد فراموشی میگیریم.کهنه میشویم.میپوسیم.میسوزیم...باد مارا با خود میبرد...
نوشته شده در ۱۳۹۵/۰۸/۲۷ساعت توسط مرجان بیگی فر|
...زنی چنین که منم...
ما را در سایت ...زنی چنین که منم دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 16 تاريخ: پنجشنبه 19 مرداد 1396 ساعت: 20:42